Οι Ψίθυροι των Ανέμων του Χρόνου

Στη σιωπή του λυκόφωτος, όπου οι σκιές παίζουν, Μεταξύ των ψιθύρων μιας φθίνουσας μέρας, Βρίσκομαι χαμένος σε σκέψεις και χώρο, Ένας ταξιδιώτης στους κόσμους του χρόνου και του τόπου.

Ο άνεμος, ένας απαλός οδηγός, ψιθυρίζει χαμηλά, Για μυστικά που κρατούνται και ιστορίες που δεν έχουν ειπωθεί ακόμα, Για μακρινές χώρες και μνήμες που έχουν περάσει καιρό, Και οι ηχώ μιας αγάπης που θα διαρκέσει για πάντα.

Σε αρχαία δάση, όπου προεδρεύουν τα δέντρα, Τα γυρτά και στριμμένα κλωνάρια τους απλώνονται με περηφάνια, Τα φύλλα τους, ένα ψίθυρος θορυβώδης, μαλακός και χαμηλός, Καθώς ο άνεμος ανακατεύει τις στάχτες ενός μακρυά ξεχασμένου χιονιού.

Τα ποτάμια, σερπετώδη, πλέκουν το δρόμο τους, Μέσα από κοιλάδες πράσινες και βουνά γκρίζα, Τα νερά τους, αντανάκλαση του ουρανού στο πάνω, Ένας καθρέφτης απόηχος της ατέρμονης αγάπης των ουρανών.

Σε πόλεις πολυάσχολες, όπου τα πλήθη συναντώνται, Ο άνεμος ψιθυρίζει μυστικά, όλη μέρα, Για όνειρα και ελπίδες, για φόβους και επιθυμίες, Ένας συνεχής βόμβος, μια ατελείωτη φωτιά.

Τα βουνά στέκονται, φρουροί παλιοί, Οι κορυφές τους, πρόκληση για τους γενναίους και θαρραλέους, Οι πλαγιές τους, ένας ήσυχος ψίθυρος, στην αγκαλιά του ανέμου, Μια ανακουφιστική βάλσαμο, για το πιο σκοτεινό άγχος της ψυχής.

Τα αστέρια ψηλά, μια αστραφτερή παράσταση, Ένας ουράνιος χάρτης, να μας καθοδηγεί καθώς προχωράμε, Το φως τους, ένας ψίθυρος, των ανεξήγητων μυστικών, Ένας υπενθυμιστής της μαγείας που κρύβεται πέρα από το κρύο.

Στη σιωπή της νύχτας, ακούω, Ψίθυρους του παρελθόντος, του παρόντος και του χρόνου, Μια συμφωνία του χρόνου, μια αρμονία του χώρου, Μια ήπια υπενθύμιση, της αγάπης που γεμίζει τον τόπο.

Ο άνεμος, ένας περιπλανώμενος, ταξιδεύει ελεύθερος και πλατύς, Συλλέγοντας ιστορίες, καθώς γλιστρά, Μέσα από βουνά ψηλά, και κοιλάδες χαμηλές, Ένας συλλέκτης μυστικών, καθώς τα λεπτά κυλούν.

Και όταν ψιθυρίζει, με τραβά η ιστορία του, Ένας ταξιδιώτης στο χρόνο, ένας περιπλανώμενος στη θύελλα, Διότι στα λόγια του, ακούω τους ήχους του παρελθόντος, Και τους ψιθύρους μιας αγάπης που θα διαρκέσει για πάντα, για πάντα.

Ο άνεμος, ένας τρυφερός εραστής, χαϊδεύει τη γη, Ένα καταπραϋντικό βάλσαμο, για την αναγέννηση της ψυχής, Οι ψίθυροί του, μια υπενθύμιση, της ομορφιάς που κρύβεται μέσα μας, Μια πρόσκληση να ακούσουμε, τον παλμό του ανέμου.

Και έτσι ακούω, καθώς ο άνεμος ψιθυρίζει χαμηλά, Για μυστικά που κρατήθηκαν, και ιστορίες ακόμα αδημοσίευτες, Για μακρινές χώρες, και μνήμες που έχουν παρέλθει, Και τις αντηχήσεις μιας αγάπης που θα διαρκέσει για πάντα, για πάντα.

Γιατί στις ψιθυριστές του λέξεις, βρίσκω παρηγοριά και ηρεμία, μια αίσθηση του ανήκειν, στην απελευθέρωση του σύμπαντος, μια σύνδεση με τη γη, τη θάλασσα και τον ουρανό, μια υπενθύμιση της μαγείας, που κρύβεται πέρα από τον αναστεναγμό.

Ο άνεμος, ένας περιπλανώμενος, ένας ήπιος οδηγός, Ένας συλλέκτης μυστικών, ένας ψίθυρος ιστοριών εσωτερικά, Μια υπενθύμιση της ομορφιάς, που βρίσκεται μέσα και έξω, Μια πρόσκληση να ακούσουμε, τους ψίθυρους του αφοσιωμένου ανέμου.

Και έτσι θα ακολουθήσω, την απαλή καθοδήγηση του αέρα, Μέσα από βουνά ψηλά, και πράσινες κοιλάδες, Μέσα από πολυσύχναστες πόλεις, και δάση σκοτεινά και βαθιά, Διότι στα ψιθυρίσματά του, βρίσκω τα μυστικά που κρατώ.

Ο άνεμος, ένας ψίθυρος, ένας απαλός φίλος, Ένας οδηγός μέσα στους κόσμους, του χρόνου και του χώρου που ποτέ δεν τελειώνουν, Μια υπενθύμιση της αγάπης, που γεμίζει την καρδιά και την ψυχή, Μια πρόσκληση να ακούσουμε, τους ψιθύρους που μας ολοκληρώνουν.